moosighi

تنگ غروب آن روز ، وقتی که می رفتم
تو گریه می کردی ، آهسته آهسته

گفتی مگو هرگز ، حرف خداحافظ
من بی تو می میرم ، آهسته آهسته

گفتی تو به من برگ گلی عطر بهارانی ،
در دشت کویر دل من نعمت بارانی
فریاد تمنّای منی وقت پشیمانی ،
عطر نفسی در قفس ِ، سینه تو پنهانی

در آسمان تن ، زد عطر بی مهری
آمد نم باران ، آهسته آهسته

شد نوبهاران طی ، آمد خزان از پی
هر ماه من شد دی ، آهسته آهسته

پیوند ما پیوند عشقی جاودانی بود
حرف و حدیث ما کلام مهربانی بود
گفتی به من تا زنده هستم با تو می مانم
نفرین به تو عشقت فریبی ناگهانی بود

تنگ غروب آن روز ، وقتی که می رفتم
تو گریه می کردی ، آهسته آهسته ، آهسته آهسته

گفتی مگو هرگز ، حرف خداحافظ
من بی تو می میرم ، آهسته آهسته ، آهسته آهسته

گفتی تو به من برگ گلی عطر بهارانی ،
در دشت کویر دل من نعمت بارانی
فریاد تمنّای منی وقت پشیمانی ،
عطر نفسی در قفس ِ، سینه تو پنهانی

در آسمان صاف ، زد ابر بی مهری
آمد نم باران ، آهسته آهسته ، آهسته آهسته

شد نوبهاران طی ، آمد خزان از پی
بر ماه من شد دی ، آهسته آهسته ، آهسته آهسته

پیوند ما پیوند عشقی جاودانی بود
حرف و حدیث ما کلام مهربانی بود
گفتی به من تا زنده هستم با تو می مانم
نفرین به تو عشقت فریبی ناگهانی بود

گفتی تو به من برگ گلی عطر بهارانی ،
در دشت کویر دل من نعمت بارانی
فریاد تمنّای منی وقت پشیمانی ،
عطر نفسی در قفس ِ، سینه تو پنهانی

*****

تنگ غروب آن روز ، وقتی که می رفتم
تو گریه می کردی ، آهسته آهسته ، آهسته آهسته

گفتی مگو هرگز ، حرف خداحافظ
من بی تو می میرم ، آهسته آهسته ، آهسته آهسته

آهسته آهسته ، آهسته آهسته

آهسته آهسته ، آهسته آهسته

آهسته آهسته ، آهسته آهسته

می دونستی که خاک ، فرش منه ،
رفتی نموندی
چرا بخت سپیدو ، به سیاهی نشوندی
می دونستی فقط ، تو رو دارم ،
رفتی نموندی
چرا مرغِ امیدو ، لز این خونه پروندی

*****

می دونستی که خاک ، فرش منه ،
رفتی نموندی
چرا بخت سپیدو ، به سیاهی نشوندی
می دونستی فقط ، تو رو دارم ،
رفتی نموندی
چرا مرغِ امیدو ، لز این خونه پروندی

*****

درویشم و دنیا ، واسم یه مشت خاکه
همه دار و ندارم ، فقط یه دل پاکه
درویشم و دنیا ، واسم یه مشت خاکه
همه دار و ندارم ، فقط یه دل پاکه

*****
می دونستی که خاک ، فرش منه ،
رفتی نموندی
چرا بخت سپیدو ، به سیاهی نشوندی

درویش رو هر گلیم پاره ، شب رو سر می آره
قطره با یه دریا ، براش فرقی نداره
درویش رو هر گلیم پاره ، شب رو سر می آره
قطره با یه دریا ، براش فرقی نداره

*****
می دونستی که خاک ، فرش منه ،
رفتی نموندی
چرا بخت سپیدو ، به سیاهی نشوندی
می دونستی فقط ، تو رو دارم ،
رفتی نموندی
چرا مرغِ امیدو ، لز این خونه پروندی

نه مِی مونده نه مستی ، نه مِی مونده نه مستی
شبامو غم گرفته

مثل اینه که ساقی ، برام ماتم گرفت
مثل اینه که ساقی ، برام ماتم گرفته

یه سرگردون صحرام ، یه مجنونم یه شبگرد
نمی دونی چه تنهام ، نمی دونی چه پردرد
نمی دونی چه پردرد

*****

نه می مونده نه مستی ، واسه ی دلهای خسته
مثل اینه که ساقی ، سبوهاشو شکسته
مثل اینه که صد سال ، گذشته از جوونی
چه دردی داری ای دل ! از این بی آشیونی
چه دردی داری ای دل ! از این بی آشیونی

*****

غم اومد مثل سیلاب ، دلِ دیوونه مو برد
نه تنها آب و دونه ، تموم لونه مو برد
یه سرگردون صحرا ، یه مجنونم یه شبگرد
نمی دونی چه تنهام ، نمی دونی چه پردرد
نمی دونی چه پردرد

*****

دل من شور عشقو ، نمی شناسه عزیزم
ولی تو هر نگاهت ، یه الماسه عزیزم
مثل اینه که صد سال ، گذشته از جوونی
چه دردی داری ای دل ، از این بی آشیونی ؟

اشک من ! خودتو نگه دار ،
نیا پایین منو رسوا می کنی
آخه غم تو میون جمعی ،
چرا تنها ، منو پیدا می کنی

می شکنی منو با نگاهت ، پیش مردم ،
آخه ای چشم سیاه
خون قلب منو هر شب ، جای باده ،
توی مینا می کنی
خون قلب منو هر شب ، جای باده ،
توی مینا می کنی

*****

می ریزه رو بالش من ،
هر شب این اشکای لرزون
بی تو من غمگین و تنها ،
من پریشون ، دل پریشون

مستی ام رو تا سحر ،
پیمونه ام می بینه و بس
غنچه های اشکمو ،
دست غمت می چینه و بس

**********

اشک من ! خودتو نگه دار ،
نیا پایین منو رسوا می کنی
آخه غم تو میون جمعی ،
چرا تنها منو پیدا می کنی

می شکنی منو با نگاهت ، پیش مردم ،
آخه ای چشم سیاه
خون قلب منو هر شب ، جای باده ،
توی مینا می کنی
خون قلب منو هر شب ، جای باده ،
توی مینا می کنی

*****

می ریزه رو بالش من ،
هر شب این اشکای لرزون
بی تو من غمگین و تنها ،
من پریشون ، دل پریشون

مستی ام رو تا سحر ،
پیمونه ام می بینه و بس
غنچه های اشکمو ،
دست غمت می چینه و بس

**********

اشک من ! خودتو نگه دار ،
نیا پایین منو رسوا می کنی
آخه غم تو میون جمعی ،
چرا تنها منو پیدا می کنی

موی سپیدو توی آینه دیدم ،
آهی بلند از ته دل کشیدم

تا زیرِ لب شکوه رو کردم آغاز
عقل هِنِم زد که خودت رو نباز

عشق باید پادرمیونی کنه ،
تا آدم احساس جوونی کنه
تا آدم احساس جوونی کنه

*****

رفته بودم مثل یک کبوتر ،
باز کنم تو آسمون بال و پر

دیدم که شوقی ندارم به پرواز
عقل هِنِم زد که خودت رو نباز

عشق باید پادرمیونی کنه ،
تا آدم احساس جوونی کنه
تا آدم احساس جوونی کنه

*****

رفتم که با شادی ها سازش کنم
گل های گلدونو نوتزش کنم

از دل بی حوصله غمگین شدم
تشنه ی دلداری و تسکین شدم

تا زیر لب شکوه رو کردم آغاز
عقل هِنِم زد که خودت رو نباز

عشق باید پادرمیونی کنه ،
تا آدم احساس جوونی کنه
تا آدم احساس جوونی کنه

*****

موی سپیدو توی آینه دیدم ،
آهی بلند از ته دل کشیدم

تا زیرِ لب شکوه رو کردم آغاز
عقل هِنِم زد که خودت رو نباز

عشق باید پادرمیونی کنه ،
تا آدم احساس جوونی کنه
تا آدم احساس جوونی کنه

هوس میکده داره دل دیونه من نمیدونه بی تو ایام بهارو چه کنه چه کنه چه کنه؟
اخه با خونه خرابت غم عشقت رو بگو دل آشفته بی صبروقراروچه کنه چه کنه چه کنه؟
میدونی که هر شبی دیونه تو مست مست میاد بسوی
خونه تو (2)
ای مسافر ای عزیزم ای بهار آرزویم بی تو هر شب غم
نشسته در کنارم روبرویم بغض تنهایی شکسته ناله ام را در گلویم
هوس میکده داره دل دیونه من نمیدونه بی تو ایام بهارو
چه کنه چه کنه چه کنه؟
میدونی که هر شبی دیونه تو مست مست میاد بسوی
خونه تو (2)

نشسته ام من و ، شکسته های دل ، شکسته و رسوا ، غریبم و تنها
خدا خدا دلم گرفته ، دلم گرفته

جهان پُر از غمه ، یه دشت ماتمه ، برای زندونه
شراره های غم ، درون سینه ام ، یه عمره مهمونه
جهان پُر از غمه ، یه دشت ماتمه ، برای زندونه
شراره های غم ، درون سینه ام ، یه عمره مهمونه

هی ای خدا ببین ، ببین آبرویم دگر ز غم ، شکسته در گلوم

رها کن از مستی ، دلی که بشکستی
شکسته دل صدا نداره ، صدا نداره

دلی که خاموشه ، دگر نمی جوشه ،
درین جهان بها نداره بها نداره

* * * * *

نه شوق و تمنّایی ، نه حسرت و فردایی
که دگر ز جهان دلم گرفته ، دلم گرفته

رها کن از مستی ، دلی که بشکستی
شکسته دل صدا نداره ، صدا نداره

دلی که خاموشه ، دگر نمی جوشه ،
درین جهان بها نداره بها نداره

نشسته ام من و ، شکسته های دل ، شکسته و رسوا ، غریبم و تنها
خدا خدا دلم گرفته ، دلم گرفته

پس از نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سنگین ، ز شاخه ی غم
گل هستی ام را بچین و برو

پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سنگین ، ز شاخه ی غم
گل هستی ام را بچین و برو

که هستم من اون تک درختی
که در کام طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش
ز خشم طبیعت شکسته

* * * * *

ندونستم این را به عمرم
نمی مونه عشقم برایم

ندونستم این را به عمرم
نمی مونه عشقم برایم

که هستم من اون تک درختی ،
که در کام طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش
ز خشم طبیعت شکسته

* * * * *

ندونستم ای بی خبر ز دلم
که بی اعتباره وفای تو هم

ندونستم ای بی خبر ز دلم
که بی اعتباره وفای تو هم

که هستم من اون تک درختی ،
که در کام طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش
ز خشم طبیعت شکسته

* * * * *

تو اکنون ز عشقم گریزونی
غمم را ز چشمم نمی خونی
ازین غم چه حالم ، نمی دونی

تو اکنون ز عشقم گریزونی
غمم را ز چشمم نمی خونی
ازین غم چه حالم ، نمی دونی

پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سنگین ، ز شاخه ی غم
گل هستی ام را بچین و برو

پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سنگین ، ز شاخه ی غم
گل هستی ام را بچین و برو

که هستم من اون تک درختی
که در کام طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش
ز خشم طبیعت شکسته

قهروناز اندازه داره سوز و ساز اندازه داره
دلشکستن در جهان اندازه داره
فتنه با افتادگان اندازه داره

ترسم دگر با صفا نشوی گر ز بند دورنگی رها نشوی
عشق تو گر رنگ هستی پذیره
تا زنده هستی در تو نمیره

قهروناز اندازه داره سوز و ساز اندازه داره
دلشکستن در جهان اندازه داره
فتنه با افتادگان اندازه داره

دل خرابه چه خرابی جای آبادی نمونده
خیلی وقته دل تنگم نغمه شادی نخونده
نغمه شادی نخونده
بس که هر شب تا سحر خدا خدا کرده دل من
دیگه در سینه سوزان آه و فریادی نمونده
آه و فریادی نمونده
دل خرابه چه خرابی جای آبادی نمونده
............

دل شکسته آخه بس که دلهای شکسته دیده
نا امیده بس که درهای امید و بسته دیده

تو جهان می فروشان دل پی چراغ میگرده
تو کویر خشک و سوزان به امید آب میگرده
من کلام عاشقی را توی سینم بنوشتم
من به خاطر تو جانا حتی از خودم گذشتم
حتی از خودم گذشتم

دل خرابه چه خرابی جای آبادی نمونده
..............

از همه گر رها شوم ، از تو جدا نميشوم
تا تو زمين سجده‌اي ، سر به هوا نميشوم
من تو بگو فدا كنم ، تن تو بگو فدا كنم
گر همه را رها كنم ، تارك ما نميشوم
گر نزني سپيده‌دم ، فلق‌نواز شب‌شكن
پنجه به تار شعر من ، عشق‌نوا نميشوم
مهرتبار من تويي ، سبزقرار من تويي
دار و ندار من تويي ، اهل سخا نميشوم
زمزمه كن بخوان مرا ، مقصد من به انتها
گرنكني مرا فنا ، بر تو فنا نميشوم
خيز و به دار خوان مرا ، در شب شاعرانه‌اي
خانه‌خراب كن مرا ، اي خود آشيانه‌اي
جذبه عطر بارشي ، جاري سبز رويشي
بر عطشم روانه شو ، گرچه به من روانه‌اي
در فلق صداقتت گرچه افول ميكنم
قصه فنا نميكنم منجي جاودانه‌اي
من كه هماره سجده را رو به ستاره كرده‌ام
بوسه به خاك ميزنم تا تو بر آستانه‌اي
ضجه جغد كينه از سيطره شبانه‌ها
باز بخوان سپيده را ، اي كه فلق‌ترانه‌اي
شاعر كوچك تهي پيش بلند شوكتت
خط زده هرچه آنه را تا تو كنار خانه‌اي ، تا تو بر آستانه‌اي
تاب تبت نميكنم هرچه گريز ميزنم
عارف بيكرانه‌ام ، باز تو در ميانه‌اي
من زده ام ز دغدغه ، تن به تلاطم غزل
زورق آبي سكون ، كي بردم كرانه‌اي
خيز و به دار خوان مرا

نگو که تو سینه ی من
درد بی درمونی نبود
توسفره ی خالی ما
غصه ی بی نونی نبود
نگو که دست روزگار
شاهپر پروازو نبست
نگو که تو کنج قفس
قناری زندونی نبود
به من نگو ای نیمه جون
نونت نبود ، آبت نبود
تو سقف آسمون شب بلور مهتابت نبود


به هر طرف رو می کنم
درا به سوی بستنه
چینی نازک دلم
رو لبه ی شکستنه
به کی باید رو بزنم
کیه جوابمو بده
کیه دوای درد این حال خرابمو بده

اونو يک عمره تو خوابم مي بينم
داره از ترانه ها تنها مياد
تا قدم روي نگاهم بذاره
اگر امروز نرسه فردا مياد
تو همون تازه ترين خاطره اي
که توي قصه به خاطر ندارن
اگه حتي واسه خاطر تو
بيرون از قصه من پا بذارن
اي هنوز خاطره نيومده
منو توي گم شدن رها نکن
دلو از دلهره هاي عاشقي
منو از دلخوشيهام جدا نکن
اگه پرواز کلاغو ميشنوين
اونو از آخر قصه م بيارين
که خبر از اومدن داره واسم
از کسي که هيچ به خاطر ندارين
تو خاطر ندارين

خودشه.......
تعبير اين خواب بلند
بايد از ترانه اي تازه بياد
تا نگاهش تو نگاهم بمونه
مي خواد از حرفي که يک رازه بياد
بايد از حرفي که يک خوابه بياد

اونو يک عمره تو خوابم مي بينم
تو نگاهش خودمو ياد مي گيرم
ياد اون قصه ميفتم که نگفت
ياد اين لحظه که دارم مي ميرم

دلم گرفته، تنم شکسته
ظهور ِ گريه در من نشسته
بسته گلومو بغض ِ عظيمي
مونده تو قلبم زخمي قديمي

جاري شده تو رگهاي قلبم
حرم ِ غم ِ عشق مثل ِ تب ِ سرد
تموم ِ درها قفلي بزرگه
خشکيده دستم بر کوبه ي شب

به حرمت ِ عشق خود را شکستم
اما به خاک ِ غربت نشستم
به انتظار ِ رسيدن ِ تو
خود را به خاک ِ هر جاده بستم

اسير ِ عشقم با اين تن ِ سرد
سر در گريبون در تيره ي درد
در فصل ِ گلريز تنها گل ِ عشق
پژمرده و خشک، دلخسته و زرد

به حرمت ِ عشق خود را شکستم
اما به خاک ِ غربت نشستم
به انتظار ِ رسيدن ِ تو
خود را به خاک ِ هر جاده بستم

من زندگی را با تو می خواهم در این شب
ای شهرزاد ای قصه پرداز دل من
دیگر مرا در انتظار خویش مگذار
ای رویش عشق تو در آب و گل من
بگذار دیگر تا که آرامش بگیرم
تا لحظه های گرم ،گرم آشنایی
با من بیا تنهاییم پایان پذیرد
تا کی من و و اندیشه ی تلخ جدایی
تا کی من و اندیشه ی تلخ جدایی
تا کی من و اندیشه ی تلخ جدایی

من زندگی را با تو می خواهم در این شب
ای شهرزاد ای قصه پرداز دل من
دیگر مرا در انتظار خویش مگذار
ای رویش عشق تو در آب و گل من
بگذار دیگر تا که آرامش بگیرم
تا لحظه های گرم ،گرم آشنایی
با من بیا تنهائیم پایان پذیرد
تا کی من و اندیشه ی تلخ جدایی
تا کی من و اندیشه ی تلخ جدایی
تا کی من و اندیشه ی تلخ جدایی